(Deze foto maakte bergbeklimmer Chris Nance enkele dagen geleden van Marco Zuidpolo)

Hey dag beste Antarctikaanders,

Deze week wil ik graag beginnen met een merkwaardig feit. Het is weliswaar zomer hier op Antarctica, maar dat betekent natuurlijk niet dat het lekker warm wordt. Integendeel! Ook tijdens de zomer blijven de temperaturen hier ver beneden het vriespunt. Echter, donderdag 17 december 2009 kreeg onze thermometer extra werk. ’s Morgens vroeg was het kwik nog gezakt tot ongeveer min 12 graden, maar toen draaide de wind naar het noorden en begon het kwik een niet te stuiten opmars: om negen uur was het -8, een uurtje later -5. Ik vreesde al dat we een nooit geziene positieve temperatuur zouden optekenen die middag, maar gelukkig bleef het kwik steken op -1,8 graden . Wat toch nog ongezien warm is voor deze plek op Aarde. Hier en daar waren er zelf plassen op het ijs wat toch duidde op lokaal positieve temperaturen. In kamp zelf liepen heel wat mensen rond in T-shirt, hier en daar werd er zelfs een korte broek opgemerkt, maar die spierwitte benen werden toch niet echt met wild enthousiasme onthaald.

Toch is het beter voor het globale klimaat dat die warme dagen niet te vaak voorkomen op onze poolgebieden. De extreme koude op zowel de Noord- als Zuidpool zorgt voor een evenwicht op onze Aarde dat heel belangrijk is. Als dit evenwicht verstoord wordt door bijvoorbeeld het opwarmen van onze polen, kan dit leiden tot een verandering van onze weersomstandigheden. Dit kan een toename van de gemiddelde temperatuur zijn (wat de meesten onder ons niet erg zouden vinden) maar ook een toename van zware stormen en allerhande natuurrampen behoren tot de mogelijkheden.

Maar jullie zijn zeker en vast benieuwd hoe de marathon is afgelopen? Uiteindelijk waren er 20 deelnemers aan deze 42-kilometer lange wedstrijd die volledig gelopen wordt op sneeuw. Ze zijn afkomstig van alle uithoeken van de wereld: Australië, de Verenigde Staten, Zweden, Brazilie en zelfs eentje uit XXXXXXXXX. Deze laatste wou ik toch wel zeker verslaan!

Dinsdag 15 december was een perfecte dag om te lopen: bijna windstil, temperaturen tussen -7 en -9 graden Celsius en geen wolkje aan de lucht. Om half 12 ‘s morgens werd de start gegeven en sommige stoven er als hazen vandoor. Nu ja, het waren eerder zieke hazen, want na 10 minuten werden ze al bij hun nekvel gevat en moesten ze de rol lossen.

Het traject van de marathon is fantastisch mooi en pittoresk. Het eerste gedeelte loop je tussen twee bergketens, langs spectaculaire gletsjers en natuurlijke ijssculpuren. Ik kwam ogen te kort om al die natuurlijke schoonheid te bekijken. En de stilte, de stilte is ongelooflijk. Je hoort alleen het knerpen van je eigen stappen in de sneeuw.

De wedstrijd zelf was heel spannend. Ik liep de hele wedstrijd op de tweede plaats, met vijftig meter voor me uit Jason Wolfe, een 33-jarige Amerikaan. Versnellen om hem bij te benen wou ik niet doen, want dat zou ik later hoogstwaarschijnlijk bekopen met spierkramp en dus bleef ik de hele tijd netjes in zijn spoor met de stille hoop dat onze Amerikaanse vriend op een bepaald moment de man met de hamer zou ontmoeten. Maar hij was sterker dan ik verwachtte. De man met de hamer liet hem links liggen en kwam recht op mij af! Op kilometer 37 was mijn energievoorraad volledig uitgeput en moest ik stoppen om te eten en te drinken om op krachten te komen. Dat kostte me tien minuten, juist die tijd die me van de winnaar scheidde toen ik na 4uur en 58 minuten de finishlijn passeerde. Dus een mooie tweede plaats, terwijl de derde een uurtje na mij aankwam.

Ik heb vernomen dat het nu ook in Belgie aan het sneeuwen en vriezen is. Dus jongens en meisjes, verspeel niet te veel tijd voor computer of TV, maar trek die warme kleren aan (denk er aan: vele laagjes boven elkaar isoleert het best onze lichaamswarmte ), snuif de koude lucht op, en gooi die sneeuwballen maar zoveel je kan!!!

Geniet er van!

Marco Zuidpolo

Beste vrienden van Marco Zuidpolo,

De antwoorden op de tweede reeks vragen van onze wedstrijd zijn verbeterd. Zoals sommigen al aangaven bij hun inzending: het was deze keer echt niet gemakkelijk! Maar iedereen heeft enorm goed zijn best gedaan en Marco was echt aangenaam verrast door het hoge niveau van de antwoorden. Bij de identiteitskaarten die jullie hebben gemaakt, zaten echte kunstwerkjes! Het was hartverwarmend om ze te zien, hier op de koude Zuidpool.

Waarschijnlijk zijn jullie wel benieuwd naar de juiste antwoorden. Hier zijn ze:

1. Blauwoogaalscholver
2. Zeeluipaard
3. Keizerspinguin
4. Walrus
5. IJsbeer
6. Poolvos
7. Plankton (meer bepaald: krill)
8. Zeehond (meer bepaald: wedellzeehond)
9. Orka
10. Haai

Alleen op de Noordpool vinden we: walrus, ijsbeer en poolvos
Alleen op de Zuidpool vinden we: blauwoogaalscholver, zeeluipaard en keizerspinguin
Op beide polen vinden we: plankton, zeehond en orka

Sommigen gingen veel meer in detail dan we hadden verwacht. Een zeehond vind je op beide polen. Sommige klassen ontdekten dat het meer bepaald ging om de wedellzeehond en die vind je alleen op de Zuidpool. Ook dat hebben we uiteraard goed gerekend. Idem voor plankton: dat vind je op beide polen. Het krill-kreeftje is een plankton-diertje, maar vind je alleen aan de Zuidpool. Beide antwoorden zijn goedgekeurd.

Het addertje onder het gras was de (witte) haai: die houdt echt niet van het ijskoude water in de buurt van de polen en verblijft liever in subtropische zwemparadijzen

De identiteitskaarten hebben we op 2 vlakken beoordeeld: op de correctheid van de informatie en op de originaliteit. Dat laatste is uiteraard een beetje subjectief, maar de jury heeft in eer en geweten geoordeeld.

Na de tweede vragenreeks is dit de tussenstand:

Marco Zuidpolo wenst iedereen een deugddoende kerstvakantie en prettige feestdagen. Begin januari zijn we er weer met een nieuwe vragenreeks!

Feestelijke groetjes,

Marco Zuidpolo.

13 december 09

Gegroet, beste Antarcticanen. Hier is Marco Zuidpolo terug met een verslagje over wat deze week allemaal gebeurde op het koudste en witste continent.
Een mens kan organiseren en plannen zoveel hij wil, maar als Moeder Natuur niet mee wil spelen dan moet je geduldig wachten. Met Moeder Natuur bedoel ik hier natuurlijk ‘het weer’, of zoals we met iets meer geleerde woorden zeggen: ‘De meteorologische omstandigheden’.
Een sneeuwstorm of ‘blizzard’ is het ergste wat je hier kan overkomen. Zo’n storm houdt minstens vier dagen aan en zorgt ervoor dat je hemel en aarde niet meer van elkaar kan onderscheiden. De horizon is compleet verdwenen en het lijkt alsof je rondloopt (of zwemt) in een groot glas melk. Om de duur weet je niet meer waar onder of boven is en dat kan soms wel heel verwarrend zijn, zoals jullie zonder twijfel wel willen geloven. Voeg daarbij nog eens een wind van meer dan 80 kilometer per uur en gestadig voortjagende sneeuwvlokken, dan is het niet moeilijk om in te zien dat je beter in je tent blijft tot Mijnheer Storm is uitgewoed en Mevrouw Rust terug in het kamp is.

Tijdens een blizzard kan het zelfs gevaarlijk zijn om van je tent naar het toilet te strompelen, want je kan met moeite een hand voor je ogen zien. Letterlijk. Je valt over het minste sneeuwhoopje en voor je het weet heb je geen enkel herkenningspunt meer. Dat doet me denken aan het trieste verhaal van een man die een aantal jaar geleden tijdens een sneeuwstorm zijn tent verliet om enkele tientallen meter verder naar het toilet te gaan. Daar is hij nooit aangekomen omdat hij volledig gedesoriënteerd raakte. Een paar dagen later werd hij teruggevonden, levensloos.
Dus afgelopen week was een week die vooral bestond uit veel binnententse activiteiten, zoals eten, lezen, schrijven, lezen, eten, schrijven, eten,… Na een dag of drie verplichte rust loopt iedereen hier de muren op. Figuurlijk natuurlijk, want we leven in tentjes. Als dan uiteindelijk de rust hersteld is, dan bruist het kamp van energie en werklustige mensen: de schade aan tenten en voertuigen wordt hersteld en er worden massa’s sneeuw geruimd.

Vandaag is het XXX weken geleden dat ik thuis vertrokken ben. Ik ben geen bikkelharde avonturier, zoals sommigen onder jullie misschien wel veronderstellen. Ach nee, een beetje weemoed en gemis zijn mij zeker niet vreemd. Familie en vrienden maken geregeld deel uit van mijn gedachten en dan kijk ik toch eventjes uit naar het einde van deze expeditie. Het is ook de verjaardag van mijn zoon Wouter. Zeventien jaar.

Maar vandaag is het een prachtige dag: er is een intens blauwe hemel, hier en daar versierd met veegjes ijskristallen, de bergen en sneeuwvlakten zijn eindeloos uitgestrekt en geven het gevoel van eeuwige schoonheid. Het is zo mooi dat de tranen me in de ogen schieten…

Ik wil jullie ook niet het resultaat van de beklimming van Mount Tyree door Christian en Thomas onthouden. Vorige week eindigde ik mijn verhaal met het avontuur van deze twee klimmers om de gevaarlijkste berg van Antarctica te beklimmen. Wel, honderd meter onder de top werden beide klimmers bekogeld door losgekomen rotsblokken die met enorme snelheid naar beneden donderden. Christian, die als eerste klom, kon net op tijd de rotsen ontwijken maar Thomas kreeg de volle laag. Hij werd geraakt op zijn XXXXXXX en werd van wand geworpen, de dieperik in. Gelukkig was hij beveiligd met koorden en gespen. Hij bleef twintig meter lager bengelen in het ijle. Niet te geloven dat hij er het levend heeft van afgebracht. Onze klimmers zijn dan zo goed en zo kwaad als het kon naar beneden geklommen. Eens terug in ons kamp stelde de dokter een XXXXXXXXXX vast bij Thomas. Over and out! Dus de zuidflank van de berg Tyree blijft onbeklommen wachten op de volgende onbevreesde klimmers.

Morgen loop ik hier een marathon. Jullie kunnen rekenen op een verslag van deze race in mijn dagboek van volgende week. Het is bijna kerstvakantie, jongens en meisjes. Dus: nog eventjes flink studeren!

Tot volgende week.

Marco Zuidpolo.

Beste vrienden van Marco Zuidpolo,

Hier zijn we dan met onze tweede reeks vragen voor onze Pool in School-wedstrijd. Zoals jullie in deel 3 van mijn dagboek (zie de bijdrage hieronder) kunnen lezen, kregen we in ons tentenkamp bezoek van twee vogels. Daarom gaat deze vragenreeks over dieren.

Bepaalde dieren leven alleen op de Noordpool, andere alleen maar op de Zuidpool. En je hebt ook dieren die op beide polen voorkomen.

Hieronder vinden jullie een reeks foto’s van dieren die houden van onze koude poolgebieden.

a)  Benoem de 10 dieren.

b)  Welke van deze 10 dieren komen er alleen voor op de Noordpool?

c)  Welke van deze 10 dieren komen er alleen voor op de Zuidpool?

d)  En welke van deze 10 vind je op beide polen?

e)  Kies één dier dat alleen op de Zuidpool leeft en maak er een identiteitskaart van.

f)  Er zit een addertje onder het gras. Eén dier van de 10 geeft de voorkeur aan een iets warmere omgeving. Welk?

Dier 1:

Dier 2:

Dier 3:

Dier 4:

Dier 5:

Dier 6:

Dier 7:

Dier 8:

Dier 9:

Dier 10:

Stuur jullie antwoorden door naar het bekende e-mail adres: marcozuidpolo@hotmail.com, ten laatste op vrijdag 11 december om 16 uur. Vermeld duidelijk je klas en naam van de school. De identiteitskaart van het dier naar keuze kunnen jullie als bijlage meesturen. Als je dit niet kan met een grafisch programma, doe het dan gewoon op papier, neem er een digitale foto van en stuur die mee als bijlage.  Veel succes!

De correcte antwoorden op de vorige reeks vragen:

1) Marco vloog over de landen: België, Frankrijk, Spanje (ook de Canarische Eilanden), Kaapverdische Eilanden (onafhankelijk land!), Brazilië, Argentinië, Paraguay en Chili.

2) De evenaar is een denkbeeldige lijn, die de aarde verdeelt in het Noordelijk en Zuidelijk halfrond en is ongeveer 40.000 km lang. (het veel geciteerde antwoord en de lengte zoals vermeld in Wikipedia hebben we goedgekeurd )

3) Marco vloog over de Atlantische Oceaan toen hij de evenaar kruiste (en kon toen  inderdaad Brazilië al zien liggen vanuit het raampje aan de goede kant van het vliegtuig, zoals Louis HA van De Bron in Lovendegem heel terecht opmerkte)

4) Op de vraag wat het grote verschil is tussen het Noordelijk en het Zuidelijk Halfrond, waren diverse correcte antwoorden mogelijk. Hierbij wat commentaar op enkele antwoorden:

“Als we een bad laten leeglopen op het noordelijk halfrond draait de draaikolk tegen de klok in en op het zuidelijk halfrond met de klok mee.”

Veel mensen denken dit, maar het klopt niet. De Corioliskracht doet wel grote weersystemen andersom draaien op het Zuidelijk Halfrond, maar heeft geen invloed op kleine bewegingen, zoals de draaikolk in het bad. Soms zie je wel eens demonstraties met draaikolkjes in  emmers water een paar meter ten noorden en een paar meter ten zuiden van de evenaar, maar dit zijn gewoon goocheltruukjes!

“Als het op het noordelijk halfrond dag is, is het op het zuidelijk halfrond nacht.”

Dit klopt niet. Als het bijvoorbeeld in België (Noordelijk Halfrond) dag is, is het ook in Zuid-Afrika (Zuidelijk Halfrond) dag!  En als het in Australië al licht is, is het in Brazilië nog donker, terwijl beide landen op het Zuidelijk Halfrond liggen.

“Het noordelijk halfrond is groter dan het zuidelijk halfrond”

Beide zijn even groot, namelijk precies de helft van de aardbol.

“De rijkdom. Het zuidelijk halfrond wordt gekenmerkt door zijn armoede.  Boven de evenaar bevinden zich de “rijke” landen.”

Dit is slechts gedeeltelijk juist. Australië en Nieuw-Zeeland bijvoorbeeld zijn welvarende landen op het zuidelijk halfrond.

Tot slot de tussenstand na de eerste reeks vragen. Het maximum te verdienen punten was 15:

Allemaal bedankt voor jullie enthousiaste deelname en tot volgende week!

Groetjes van

Marco Zuidpolo

Op de foto: de uitgestrekte vlaktes in de buurt van de Zuidpool kunnen levensgevaarlijke sneeuwbruggen verbergen!

1 december 09
Wat een dag! Een van onze expedities kon vandaag fataal afgelopen zijn. Een jonge XXXXXXXX vrouw die helemaal alleen naar de Zuidpool skiet, had deze morgen een ongeval dat haar in een heel penibele situatie bracht!
Zoals jullie zonder twijfel weten, is Antarctica bedekt met een enorm dikke laag ijs. Op bepaalde plaatsen is die zelfs 4500 meter dik. Door de zwaartekracht is deze ijsmassa voortdurend in beweging. Ze schuift naar de lager gelegen kustgebieden. Dit gaat zo traag dat we dit met het blote oog niet kunnen zien. Het beweegt ook niet overal en altijd even snel. Soms moet die ijsstroom rond een bergketen of via een steile helling zijn weg naar beneden zoeken. Hierdoor ontstaan er breuken in de ijskorst. Die kunnen uitgroeien tot reusachtige gletsjerspleten. Soms zijn die wel honderden meter diep. Soms gebeurt het dat een laag sneeuw de gletsjerspleet toedekt. Dat noemen we een sneeuwbrug. Die zijn echt levensgevaarlijk. Zo’n sneeuwbrug zorgt er voor dat je de glesjerbreuk niet kunt zien. Vaak zijn de gletsjerbruggen sterk genoeg om het gewicht van een mens te dragen, maar soms ook niet…
En precies dat laatste gebeurde met onze skiester. Ze had net ontbeten, haar tent afgebroken en opgeborgen, haar skies aangetrokken en was op pad gegaan. Zonder het te beseffen was ze na een uurtje terecht gekomen in een gebied vol gletsjerspleten. Plots zakte ze door een sneeuwbrug en hing ze, bengelend aan haar slee, in een spleet. Door de schok was haar jas en riem voor haar ogen terecht gekomen en kon ze niks meer zien. Ze voelde ook geen vaste grond onder haar voeten. Paniek overviel haar, wat normaal is als je niet kunt zien hoe diep de afgrond is waar je boven hangt te spartelen. Omdat ze door haar riem langzaam stikte, was ze verplicht om die door te snijden. Ze kon alleen maar hopen dat ze niet te diep zou vallen.
Uiteindelijk kreeg ze haar riem doorgesneden en viel ze ongeveer acht meter diep. De enorme koude en donkerte die in zo’n spleet heersen, overvielen haar. Ze probeerde uit de spleet te klimmen, maar dat lukte niet. Gelukkig had ze haar telefoon bij. Wonder boven wonder kon ze vanuit haar benarde positie contact maken met ons. We stuurden onmiddellijk een reddingsteam van vier man met een dokter op weg. Gelukkig bevond ze zich slechts op 28 kilometer van ons kamp en bereikte ons team de plaats van het onheil ongeveer twee uur later. Heel voorzichtig, om te voorkomen dat ze zelf ook door een sneeuwbrug zouden zakken, konden onze mannen haar uit haar benarde positie bevrijden. De XXXXXXXXX avonturierster was helemaal onderkoeld en nat tot op haar huid, maar ze had niets gebroken en had zich zelfs geen pijn gedaan. Gelukkig! Het reddingsteam bracht haar zo vlug mogelijk terug naar het kamp in Patriot Hills. De warme tent en het gevoel van veiligheid brachten haar snel terug bij haar positieven. We zijn nu drie dagen verder en ze spreekt er al van om haar tocht verder te zetten. Een taaie tante zou ik zeggen…

3 december 09
Op zich lijkt het misschien een onbelangrijk feit, maar vanavond zijn er twee vogels over het kamp gevlogen. Omdat we zo ver van de kust zitten, is het erg uitzonderlijk dat we hier andere levende wezens dan mensen te zien krijgen. Twee vogels, het hoopvolle teken van zomer op Antarctica!

(Foto: Mount Tyree)

4 december 09

Spannend. Een team van twee klimmers probeert de tweede hoogste berg van Antarctica te beklimmen. Mount Tyree, zo heet de berg, is 4852 meter hoog. Hij is nog nooit beklommen langs de zuidflank, want die is heel steil en gevaarlijk. Al heel wat dappere mannen en vrouwen zijn ontgoocheld van deze bergflank teruggekeerd zonder de top te bereiken. Ik ben benieuwd hoe Thomas en Christian het er van af zullen brengen. Volgende week vertel ik jullie zeker en vast hoe het is afgelopen…

IJzige groeten van op het Witte Continent,

Marco Zuidpolo.

Komt het door de bijtende vrieskou hier op Antarctica of  ligt het aan een te actieve spamfilter? Blijkbaar is onze e-mail met de eerste reeks vragen niet bij alle deelnemende klassen toegekomen. We herhalen daarom hieronder nog eens deze reeks vragen en verlengen de antwoordtermijn tot vrijdag 4 december om 16 uur.

Mail je antwoorden op de vier vragen door naar marcozuidpolo@hotmail.com.

Klassen die hun antwoord al hebben doorgemaild, hoeven dit niet nog eens te doen.

We zullen voortaan de vragen telkens op deze website stellen, om gelijkaardige problemen te vermijden. De tweede reeks vragen zal verschijnen op maandag 7 december, samen met een eerste tussenstand. Met onze excuses voor het ongemak!

Hier volgt de eerste opgave:

Marco is naar Antarctica vertrokken vanuit Punta Arenas, de meest zuidelijke stad van Chili. Hij vertrok op de luchthaven van Zaventem en maakte tussenlandingen in de steden Madrid en Santiago de Chili.

Vraag 1: noem alle landen op waar Marco is overgevlogen op zijn reis van Zaventem naar Punta Arenas. Denk aan de steden waar hij tussenlandingen heeft gemaakt!

Marco is ook over de evenaar gevlogen.

Vraag 2: Wat is de evenaar en hoe lang is de evenaar?
Vraag 3: Boven welk land of welke oceaan bevond Marco zich toen hij de evenaar kruiste?
Vraag 4: Geef één groot verschil tussen het Noordelijk en Zuidelijk halfrond.

Vermeld bij je antwoorden duidelijk de naam van je school en je klas.

Veel succes!

Marco Zuidpolo

PS Lees hieronder deel 3 van mijn dagboek!

20 november 09

Na mijn hachelijke avontuur in de storm, heb ik gelukkig een nieuw tentje kunnen bemachtigen. Kijk maar op de foto. Ziet het er niet gezellig uit? Ik kan nu eindelijk aan het echte werk beginnen: weersverwachtingen maken voor vliegtuigen en expedities.
Patriot Hills is de ideale plaats voor expedities die naar de Zuidpool vertrekken omdat een paar kilometer hier vandaan het continentale ijs overgaat in de ijsplaat. Dit betekent dat de Zuidelijke Oceaan daar het Antarctische continent raakt. Als je op die plek staat, zie daar geen snars van. De overgang is immers bedekt met een dikke korst ijs. Waar die ijskorst rust op land, spreken we van continentaal ijs. Waar het ijs op het oceaanoppervlak drijft, daar is sprake van de ijsplaat.
Dit jaar zijn er eenvijftal expedities die naar de Zuidpool trekken. De afstand van de kust naar de pool is ongeveer 1000 kilometer en ze leggen die op ski’s af.  Als je weet dat ze gemiddeld ongeveer 20 kilometer per dag afleggen, is het niet moeilijk om te berekenen hoe lang ze erover doen om hun doel te bereiken.

Er zijn wel een paar dingen die deze tocht extra moeilijk maken. Als je dichter bij de Zuidpool komt, gaat het kwik naar omlaag. Aan de kust is de temperatuur ongeveer -10 tot -15 graden, aan de pool wijst de thermometer -30 tot -35 graden aan. Het hele traject gaat ook bergop. Waar ze vertrekken, ligt het ijsoppervlak ongeveer 150 meter boven de zeespiegel. De pool zelf ligt op ongeveer 3000 meter hoogte. En ze moeten ook nog met een zware slee zeulen. In die slee zit hun eten, tent en brandstof voor de hele tocht. Ze weegt daardoor al snel 60 tot 70 kilogram. Tijdens de hele tocht komen ze niets of niemand tegen. De oneindige sneeuw- en ijsvlakten is alles wat ze te zien krijgen. Het is dus zowel lichamelijk als geestelijk een uitzonderlijk zware onderneming.  Heel wat van die expedities houden een blog of website bij, waar ze dagelijks verslag doen van hun avonturen of overpeinzingen. Hier zijn een aantal van die sites waar je eens een kijkje kunt nemen:

http://www.kasperskycommonwealthexpedition.com

http://www.humanedgetech.com/expedition/an2009

http://www.ericlarsenexplore.com

21 november 09

Zoals jullie weten is het in de maanden november, december en januari zomer op Antarctica. Tijdens deze maanden is het in Patriot Hills ononderbroken licht. De zon blijft de hele periode boven de horizon. Daar maken we dankbaar gebruik van. Met zonnepanelen maken we elektriciteit voor onze computers en onze camera’s.
Maar het zonlicht heeft niet alleen positieve kanten. We moeten ons ook zeer goed bewust zijn van het gevaar van de zon. De UV-stralen kunnen onze huid ernstig verbranden. In het slechtste geval kunnen we er op latere leeftijd huidkanker van krijgen. Gelukkig krijgen we bescherming van de ozonlaag, die op XXXXXXX kilometer hoogte de UV-straling voor een groot deel tegenhoudt. Satellietwaarnemingen brachten aan het licht dat deze beschermende ozonlaag stilaan afbrokkelt. Een van de grootste gaten in die laag bevindt zich net boven Antarctica. Dat betekent dat we ons extra goed moeten beschermen tegen de zonnestralen met een dikke laag  ‘UV-block zonnecrème’.

22 november 09

Een van de expedities bestaat uit acht vrouwen die van plan zijn om naar de Zuidpool te skiën. De dames komen uit acht verschillende landen, onder meer Engeland, Singapore, Jamaica, Cyprus,… Vooraleer ze hier uit Patriot Hills vertrekken, oefenen ze in de nabijheid van het kamp hoe ze hun tenten moeten opstellen en afbreken. Dat moeten ze perfect in de vingers krijgen, want als ze in een storm terecht komen, moet alles in één keer goed gaan. Tijdens een van deze oefeningen heeft een van de dames ‘frostbite’ opgelopen. Jullie weten dat frostbite het bevriezen van vingers, tenen, of andere kostbare lichaamsdelen is. Wel, ‘the lady from Jamaica’ had frostbite aan liefst zes van haar tien vingers. Het oordeel van onze dokter was keihard: geen expeditie voor haar. Ze moest meteen terugvliegen naar warmere oorden. Er kwamen natuurlijk hete traantjes aan te pas, want ze had maanden toegeleefd naar dit avontuur. Antarctica kent geen genade: als je je niet houdt aan de ‘regels’, ben je binnen de kortste keren uitgeteld!

23 november 09

Dat het koud is op Antarctica, weten we ondertussen wel allemaal. De zonnestralen vallen schuin in op het ijsoppervlak, waardoor de hoeveelheid warmte verdeeld moet worden over een groter oppervlak. Daarbij komt nog dat het grootste gedeelte van de zonnestralen terugkaatst naar de ruimte zonder dat ze hun warmte hebben kunnen afgeven. Maar deze morgen was het wel zeer koud. De zon scheen volop, er was geen wolkje te bespeuren aan de blauwe hemel, maar de thermometer was niet van plan om veel inspanning te doen. Hij bleef steken op min 24 graden! Tegelijkertijd waaide er een windje van ruim 20 knopen. Jullie moeten maar eens op het tabelletje hiernaast kijken wat de gevoelstemperatuur toen was, maar ik kan jullie verzekeren: het was ‘berenkoud’.
Tot volgende week, en hou het warm!

Marco Zuidpolo

XXXXXXXX 2009

Na een paar dagen hard werken zijn we uiteindelijk klaar geraakt met de voorbereiding van de expeditie. We zijn op en top klaar om te vertrekken naar Patriot Hills, Antarctica. Ons vliegtuig kan niet zomaar opstijgen van de luchthaven van Punta Arenas richting zuiden. Het weer op onze bestemming moet perfect zijn. Bij vorige expedities moesten we soms tien dagen of meer wachten in Chili. Vandaag zijn de weergoden ons gunstig gezind. In Patriot Hills straalt de zon en is er geen zuchtje wind. Met andere woorden: niets kan ons nog tegenhouden. We beginnen aan het laatste stuk van onze reis naar het ijzige continent Antarctica.

Om half elf ‘s morgens stappen we aan ons hotel Condor de Plata op de bus die ons naar de luchthaven brengt. Daar wacht het machtige witte vliegtuig op ons. We laden alle spullen in, klikken onze gordels vast en stijgen op. Al snel zien we de bergen van Tierra del Fuego onder ons verdwijnen. We zijn op weg naar de Zuidpool.

Vooraleer we het witte continent bereiken, moeten we Drake’s Passage oversteken. Als je dit stukje water tussen Zuid-Amerika en Antarctica met een bootje moet afleggen, dan kan je maar beter over een sterke maag en een paar stevige zeebenen beschikken. Al eeuwenlang schuwen zeelui deze plaats, want hier kampen ze met de zwaarste stormen en de hoogste golven ter wereld. Menig schip is hier meedogenloos naar de haringkelder gegaan.

Terug naar Patriot Hills

Wij zitten gelukkig hoog en droog in onze witte vogel en zien het steeds dikker wordende zeeijs onder ons doorschuiven. Na 4,5 uur vliegen komen de bergen van Patriot Hills in zicht. Even later zet het vliegtuig zonder problemen zijn wielen op het blauwe ijs van Patriot Hills. Als ik uit het vliegtuig stap, betovert de adembenemende omgeving mij op slag. Niet alleen de extreme koude overvalt mij, maar ook de oneindige uitgestrektheid van de sneeuw- en ijsvlakten. Het is moeilijk te geloven, maar ik ervaar dit moment als fantastisch en uniek. Het voelt een beetje aan als terugkomen op een oude, vertrouwde plaats waaraan je goede herinneringen aan hebt.

Aan de slag!

Veel tijd om sentimenteel te zijn, is er niet. We moeten profiteren van het mooie weer om onze tenten op te zetten, want voor je het weet kan er een zware sneeuwstorm opsteken. Met verenigde krachten staan er al snel dertig tenten recht. Iedereen kan zijn tentje inrichten naar eigen believen, maar het belangrijkste is dat je een goede matras en slaapzak hebt, zodat je veilig en warm kan slapen. In mijn vertrouwde weercontainer (zie foto) kan ik mijn weersverwachtingen weer maken.

XXXXXXXXX 2009

Mooie weerliedjes zijn ook in Antarctica maar van korte duur. Onze eerste volledige dag begint nog met een stralende zon, maar al snel duiken aan de horizon de eerste wolken op. Ze lijken nog onschuldig, maar als weerman weet ik dat ze de voorboden zijn van een aankomende storm. En wat voor storm is het geworden! De volgende nacht ligt iedereen in zijn slaapzak te luisteren naar de huilende wind die angstaanjagend aan het zeil van de tent snokt. Van slapen komt er die nacht niet veel in huis. Je moet voorbereid zijn op het allerergste: de gewelddadige wind die je tent in flarden scheurt. Om vijf uur ‘s morgens is het dan zover: ik voel mijn tent verdacht ver doorbuigen onder de kracht van de beukende wind. In minder dan een minuut tijd kraken al mijn tentpalen en scheurt het zeil aan stukken. De wind raast als een witte gek om me heen. Ik besef meteen hoe laat het is. Gelukkig was ik op het ergste voorzien. Ik had op voorhand al mijn gerief gepakt en mij warm aangekleed, klaar om de woeste wind te trotseren. Eerst en vooral probeer ik mijn bagage in veiligheid te brengen. Te laat. Voor ik ook maar iets kan doen, sleurt de wind één van mijn zakken mee. Paniek! Mijn andere koffers gooi ik snel achter een andere tent, die wel nog rechtop staat. Dan zet ik mijn strafste spurt in, want mijn tas is nog maar een klein stipje in de verte. Gelukkig komt er net een luwte in de storm en blijft mijn duffel steken achter een sastrugi, een golf in het ijs (zie foto hieronder). Ik kan hem nog bij zijn lurven vatten voordat een nieuwe rukwind hem voorgoed laat verdwijnen. Oef, stel je voor dat ik die kwijt was geraakt!

‘s Anderendaags maken we de schadebalans op. Tien van de dertig tenten zijn naar de verdoemenis. Niet echt een goed begin van onze Zuidpoolonderneming! Hopelijk gaat het vanaf morgen beter.

Hou het warm en gezellig daar in Vlaanderen.

Marcozuidpologroeten!

(Tip: klik op de foto’s om ze te vergroten)

Vrijdag, 6 november.

Het ergste van de hele expeditie is achter de rug: XXXXXXXXXXXXXXXXX. Maar ook dat is nu voorbij en eindelijk kan mijn reis naar het verre zuiden beginnen. Antarctica, here I come!
Rond zeven uur maakt mijn vliegtuig zich los van Belgische grond en algauw verdwijnen we in een regenachtig wolkendek met als eerste bestemming Madrid, de hoofdstad van Spanje. Mijn bagage zit veilig in de laadruimte van het vliegtuig. In totaal wegen mijn koffers 40 kilogram. Ik kan jullie verzekeren dat het geen lachertje is om dit achter je aan te slepen.
Eens in Madrid heb ik twee uur om over te stappen. Van Madrid naar Santiago de Chili, de hoofdstad van Chili. Dit wordt een marathonvlucht van dertien uur. Gelukkig heb ik van mijn zoon een spannend boek van Harry Potter meegekregen zodat ik de uurtjes, tien kilometer boven grond en zee, op een spannende manier kan doorbrengen. Tijdens het laatste stuk van de vliegreis vliegen we over het Andesgebergte en met een perfect zicht op de hoogste berg van Zuid-Amerika: Aconcagua (6962 meter).

In de hoofdstad van Chili moet ik zeven uur wachten om het laatste deel van de reis aan te vatten. Het is heerlijk weer: het zonnetje schijnt en de lucht is blauw dus het is een buitenkansje om tussen al dat gevlieg een paar uurtjes buiten door te brengen.
Tussen Santiago en Punta Arenas, de eindbestemming, is het nog eens drie uur vliegen. We vliegen langs het westelijk gedeelte van het Andesgebergte met een mooi zicht op de eindeloze Stille Oceaan. Ergens in de verte moeten de Paaseilanden liggen, maar ik kan ze niet ontdekken.

Punta Arenas is de meest zuidelijke stad van Chili. Dit deel van Chili heet Tierra del Fuego of Vuurland en is de toegangspoort tot Patagonië. Patagonië is een groot natuurgebied in het zuiden van Zuid-Amerika dat zijn naam gekregen heeft van Magellan, de Spaanse ontdekkingsreiziger die hier als eerste een voet aan wal heeft gezet. De inboorlingen die Magellan tegen het lijf liep waren allen minstens 1 meter 80 groot wat ze in vergelijking tot onze eerder kleine Spanjaarden (1 meter 55) tot reuzen maakte.

11 november 2009
De voorbereiding verloopt op wieltjes. De tenten worden nagekeken, de slaapzakken getest, de kledij dubbelgecheckt en massa’s eieren worden gebakken en daarna ingevroren. In Antarctica is het geen probleem om voedsel vers en ingevroren te houden, het is eerder een probleem om voedsel niet te laten bevriezen. Sla, tomaten, aardappelen, enz . . . moeten op een plaats bewaard worden waar de temperatuur nooit onder het vriespunt daalt. En met buitentemperaturen van minder dan -20 graden is dat niet vanzelfsprekend natuurlijk.
Morgen is de vlucht naar Patriot Hills, Antarctica gepland. Als het weer meezit natuurlijk.
De volgende update dus waarschijnlijk vanop het dikke ijs van Antarctica!

Verzorg jullie wel en tot de volgende keer.

Marco Zuidpolo

Marco’s vliegtuig naar Antarctica staat vertrekkensklaar op de startbaan in Punta Arenas. (foto Marco Zuidpolo)

Marcozuidpolo maakte een selectie van de mooiste lesfoto’s. Geniet er van!

[View with PicLens]

12►