Foto: de verschillende expedities vertrekken weer naar warmere oorden.
Patriot Hills, 27 januari
Hey hey Antarctikezen,
De maand januari is voorbijgevlogen. Het lijkt wel alsof de tijd hier in Antarctica veel sneller passeert dan thuis in België. Dat is natuurlijk slechts schijn, want tijd gaat overal ter wereld even snel, ook al ben je op de Noord- of Zuidpool. Toch is tijd hier een eigenaardig fenomeen. Hier op Antarctica zijn heel wat landen vertegenwoordigd, zoals bijvoorbeeld de Verenigde Staten, Italië, België,… en elk werkt volgens de tijd van zijn eigen thuisland. Dus als wij bijvoorbeeld op een basis van Nieuw-Zeeland komen, zijn die al 16 uur verder in tijd. Een paar kilometer verder, op een Amerikaanse basis, komen lopen ze dan weer een paar uur achter op onze tijd. Zo is het goed mogelijk dat als je vertrekt op een maandagnamiddag, dat je na een paar uur reizen ergens toekomt waar het nog altijd zondag is. Zoals jullie begrijpen kan dit voor heel wat verwarring zorgen!
Ondertussen zijn alle Zuidpoolexpedities afgelopen. Hier en daar was er wel een vingertje of een teentje dat iets te lang aan vriestemperaturen was blootgesteld, met als gevolg dat dit lichaamsdeel een ongezond zwart kleurtje kreeg. Maar onze dokters zijn goed getraind in het behandelen van dit soort kwetsuren, zodat uiteindelijk niemand een vinger of teen verloor. Wat er wel verloren is, is lichaamsgewicht. Men rekent dat je met een dag skiën ongeveer 6000 calorieën verbrandt. Als je er niet in slaagt om per dag een even grote hoeveelheid calorieën op te nemen, dan ga je automatisch afvallen. Sommige skiërs verliezen 300 tot 400 gram per dag en als je weet dat expedities gemiddeld een vijftigtal dagen duren, dan kun je gemakkelijk berekenen hoeveel kilogram ze na zo’n tocht hebben verloren. Het is heel moeilijk om het je voor te stellen, maar er zijn mannen die hier terugkeren met nauwelijks nog vlees over het stekelig gebeente. Daarom is het heel belangrijk dat ze genoeg calorierijk voedsel meenemen, zoals chocolade, boter, kaas, enzoverder.
Het einde van deze Antarctische zomer komt in zicht. Het wordt nog steeds niet donker ’s nachts, maar de zon zakt al heel laag achter de bergen en dat doet de temperaturen flink dalen. Binnen een paar weken zal de zon voor de eerste keer onder de horizon verdwijnen en vanaf dan worden de dagen heel vlug korter, om uiteindelijk over te gaan in dagen waarin het de volledige 24 uur donker blijft. Deze periode noemen wij de ‘poolwinter’. De temperaturen duiken dan heel snel in de diepvries, terwijl de wind nog een tandje bij steekt. Geloof me vrij, geen levend wezen wil dan hier zijn. Dus voor het zover is, moeten we maken dat we ons tentje hebben afgebroken, de koffers hebben gepakt en alles netjes hebben opgeruimd. Ja, we zorgen er voor dat we zo weinig mogelijk afval of andere restanten achterlaten. Want we willen er voor zorgen dat Antarctica mooi en onbezoedeld blijft, zodat ook toekomstige generaties kunnen genieten van dit prachtige en uitzonderlijke continent.
Ik kijk er naar uit om terug te keren naar België. Het is steeds een prachtige ervaring om naar hier te komen en ik zou het voor geen geld willen missen, maar na 80 dagen op het ijs, werken in een witte container, slapen in een tentje dat flappert in de sterke wind, de koude en het permanente daglicht, kijk ik uit naar dagen waarop een donkere nacht volgt, een nacht met een maan en sterren, stromend water uit een douchekop, blaffende honden, spinnende katten, kruipende spinnen en vliegende vogels. En ook wel een beetje naar een bakje frieten met mayonaise en een lekker glas bier.
Alle kinderen en leerkrachten wil ik bedanken voor het enthousiasme waarmee jullie deelnemen aan deze editie van Pool in School. Ik ben benieuwd welke klas uiteindelijk met de hoofdprijs zal gaan lopen.
Ik geef nog wel een seintje als we veilig en wel in XXXXXXXXXXX zijn aangekomen. Tot dan!
Marco Zuidpolo
.
