Op vrijdag 29 april kregen de leerlingen van de Vrije Bassisschool (VBS) in het Oost-Vlaamse Lebbeke het bezoek van de poolreizigers Sam Deltour en Marc De Keyser, die de leerlingen beter kennen als Marco Zuidpolo. Dit bezoek hadden ze te danken aan de uitstekende prestatie van klas 4B in onze wedstrijd Pool in School, die ze nipt wonnen.

De Lebbeekse leerlingen kregen Marco Zuidpolo voor het eerst in levende lijve te zien. Ze volgden een hele winter lang zijn avonturen op de Zuidpool via deze website. Marco toonde hen een filmpje van zijn verblijf op Antarctica, en zijn moeilijkheden om na zijn thuiskomst opnieuw te acclimatiseren. Hij zocht zowaar verkoeling bij de diepvriezer in zijn kelder, tot grote hilariteit van de leerlingen.

Na Marco was het de beurt aan Sam Deltour. Deze jonge avonturier trekt volgende winter samen met de door de wol geverfde poolreiziger Dixie Dansercoer naar Antarctica, om er een tocht van ruim 6000 kilometer te maken om de zuidpool. Ze zullen dat doen met kites en ski’s. Als alles goed gaat, wordt deze tocht een wereldrecord, want niemand legde ooit al zo’n afstand af met kites. Sam is jong, maar niet onervaren. Hij nam al deel aan diverse sleehondenwedstrijden in Alaska. “Mushing” heet dat officieel. Toen hij vertelde over zijn avonturen en zijn honden, hingen de leerlingen aan zijn lippen. Ze waren vertederd toen ze hoorden hoe goed Sam zijn viervoetige vrienden vertroetelt.

Met een daverend applaus namen de leerlingen vrijdagmiddag afscheid van de twee poolreizigers. Ze zullen de avonturen van Sam en Marco volgende winter op de zuidpool ongetwijfeld op de voet volgen!

Beste vrienden van Marco Zuidpolo,

De westrijd “Pool in School 2010-2011″ is een echte triller geworden! De laatste vraag heeft iedereen super goed opgelost. Uiteindelijk stonden twee klassen samen op kop, want 4A Sint-Maria Antwerpen kwam na de laatste vraag op gelijke hoogte van leider 4B van VBS Lebbeke. Allebei haalden ze in totaal 43 punten. Dat betekent dat de schiftingsvraag de doorslag moest geven. Ook daarbij bleef het nog ongelooflijk spannend. 4A Sint-Maria dacht dat de hoogtste temperatuur die Marco zou optekenen +4°C zou bedragen. 4B Lebbeke had gegokt op -2,4°C. De juiste temperatuur lag daar ergens tussenin. De hoogste temperatuur die Marco kon optekenen in het basiskamp was +0,1°C. Dat betekent dat Lebbeke net ietsjes dichter in de buurt kwam en zich nipt maar verdiend kroont tot winnaar van onze wedstrijd! Proficiat aan alle leerlingen van 4B Lebbeke en een meer dan eervolle vermelding voor de leerlingen van 4A Sint-Maria! Hartelijke dank ook aan iedereen die super-enthousiast heeft deelgenomen aan onze quiz. We hopen dat jullie heel wat bijgeleerd hebben.

Dit is de eindstand:

De winnaars mogen zich tegen het einde van het schooljaar verwachten aan een bezoekje van onze wereldberoemde Belgische poolreiziger Dixie Dansercoer. Hij zal jullie in geuren en kleuren vertellen over zijn expedities en jullie mogen hem alle mogelijke en onmogelijke vragen stellen. Natuurlijk komt ook Marco Zuidpolo zelf mee en ook meteoroloog Gert zal met plezier terugkeren naar deze sympathieke school aan de Dender, die deze herfst nog te kampen had met wateroverlast.

Tot slot volgt hier het laatste dagboekfragment van Marco:

 Hey Zuidpolo’s,

Mijn ijskoud avontuur zit er op, mutsen en wanten kunnen terug op zolder. Ik verblijf terug op warmere plaatsen, met groen gras en donkere nachten. Het is fantastisch om buiten te lopen in de regen, geen ijskoude wind te hoeven trotseren of mijn gezicht vol met zonnecrème te smeren. Het is zalig om terug een goede douche te kunnen nemen en te slapen in een warm bed.
Langs de andere kant moet ik er het lawaai en de drukte ook bij nemen, de filles op de wegen en het nieuws over opstanden, geweld, doden,… Ja, ik moet er terug aan wennen. Maar ik ben blij met het terugzien van mijn lieve vrouw, mijn zoon, familie, vrienden en collega’s. Ik ben er zeker van: het wordt een fantastische lente met een nog mooiere zomer. Een zomer die zal duren tot ik terug mijn koffers pak om te vertrekken voor een nieuw zuidpoolavontuur!
 
Ik ben heel erg blij met jullie enthousiaste deelname aan de wedstrijd. Ik ben benieuwd wie de winnaar is maar vooral ben ik blij dat bijna duizend kinderen vanover heel Vlaanderen mijn avonturen gevolgd hebben en veel bijgeleerd hebben over het klimaat en onze poolgebieden. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er hier en daar een jongen of een meisje is die nu, net als ik, gebeten is door het Zuidpoolvirus en alles zal doen om ook een poolreiziger te worden. Veel geluk!
 
Marco’is-nu-terug-van-de’Zuidpolo

Hallo vrienden van Marco Zuidpolo,

De tien verschillen waren niet zo gemakkelijk te vinden, maar na lang speuren zijn heel wat klassen er toch in geslaagd om een perfect antwoord in te sturen. Voor de oplossing maken we dankbaar gebruik van de foto die we binnenkregen van De Meikever uit Witgoor-Dessel. Daarop staan alle tien de verschillen netjes aangeduid (ook andere klassen bezorgden ons zo een foto trouwens).

In de loop van de week verbeteren we de antwoorden die binnenkwamen op de laatste vraag en op maandag 21 februari zullen we hier op de website de eindstand bekend maken. Dit is alvast de tussenstand na vraag 4:

* Twee klassen hadden in een vorige bijdrage ten onrechte geen punten gekregen voor vraag 3. Dat is in deze tussenstand aangepast.

Het wordt dus nog spannend!

Dikke groet van

Marco “ik ben onderweg naar België” Zuidpolo

30 Januari 2011

Hey Zuidpolo’s!

Alles goed en wel in het verre België? Ik ben bijna drie maanden weg van thuis en ons landje lijkt wel een andere wereld voor mij. Toen ik begin november vertrok was er geen regering en voor zover ik weet is daar nog altijd geen verandering in gekomen. Heel wat van mijn collega’s hier doen daar heel schamper over, ze begrijpen niet waarom we in België zoveel problemen hebben om samen te leven. Eerlijk gezegd, ik snap het ook niet zo goed maar wat ik wel weet is dat men in het buitenland geen hoge hoed van ons Belgenland op heeft. Jammer.

Het is vandaag 30 Januari. We zitten nu in de laatste rechte lijn naar het einde van de Antarctische zomer. Het kwik van de thermometers heeft moeite om hoger dan min tien graden te klimmen, de wind begint al wat harder te waaien en de zon stijgt niet meer zo hoog boven de horizon. Allemaal tekenen dat de winter in aantocht is. Het wordt dus hoog tijd dat we hier beginnen met het opruimen en klaarmaken van het winterkamp. Dit houdt in dat we alle containers extra vast maken met stevige schakelkettingen om te voorkomen dat ze wegwaaien tijdens de zware winterstormen. Ook de voertuigen, zoals de sneeuwscooters en sneeuwruimers, blijven hier. Dus allemaal samen is dit een paar dagen werk.

Mijn zuidpoolavontuur zit er nu echt bijna op. ik kijk er al naar uit om een dag te zien eindigen met een zonsondergang waarna een donkere nacht volgt, ik verlang ernaar om gras, bomen en bloemen te zien. Ik kijk er ook naar uit om regen te voelen op mijn huid, hondengeblaf te horen. Ik zal er de vliegen, muggen en spinnen met veel plezier bijnemen. Ik denk dat we volgend weekend terug naar de bewoonde wereld vliegen. Hopelijk steken stormen geen stokken in de wielen. Maar als jullie allemaal samen duimen voor mij ben ik er zeker van dat ik binnenkort in Punt Arenas ben.

Ik stel jullie van hier uit ook nog de laatste vraag van de Pool-in-School-wedstrijd. Jullie weten dat de mensen ervoor zorgen dat de Aarde snel opwarmt, daar hebben we over verteld toen we bij jullie in de klas waren. Kunnen jullie mij 10 eenvoudige maatregelen voorstellen waarmee jullie, leerlingen, zelf jullie steentje kunnen bijdragen om iets te doen aan deze opwarming? Ik geef zelf al een voorbeeld: in de winter een dikke trui aandoen en de thermostaat van de verwarming een graadje lager zetten, waardoor de school minder stookolie verbrandt en er dus minder CO2 in de lucht komt. Kunnen jullie zelf nog 10 van deze kleine “acties” bedenken?

Stuur jullie lijstje ten laatste op dinsdag 15 februari naar het bekende e-mail adres. Veel succes!

Marco ‘is-bijna-weg-van-de’ Zuidpolo.

Beste vrienden van Marco Zuidpolo,

Omdat ik geveld was door griep, heeft het wat langer geduurd vooraleer de antwoorden op de derde vragenreeks verbeterd waren. Jullie hebben opnieuw massaal deelgenomen en daar ben ik heel blij mee!

Van het lijstje met 20 voorwerpen, heb ik er welgeteld 10 meegenomen naar de Zuidpool. Ik leg jullie uit waarom ik al die zaken wel of niet mee heb.

Eerst de voorwerpen die ik wel meegenomen heb:

1. Thermisch ondergoed: uiteraard, om lekker warm te blijven op het koude continent.

2. Boekdeel 3 van Harry Potter: veel spannend leesplezier én in het Engels, zodat ik tijdens mijn maandenlange verblijf boeken kan ruilen met de andere expeditieleden.

3. Tandpasta, om elke dag mijn tanden te kunnen poetsen. Ook op Antarctica willen we netjes blijven!

4. Gasvuurtje, onder meer om sneeuw te kunnen smelten. Onmisbaar op de Zuidpool!

5. Loopschoenen: dat konden jullie zeker weten, want ik heb hier al de marathon meegelopen.

6. Zonnebrandcreme: om mij te beschermen tegen de UV-stralen van de zon, die hier heel erg sterk zijn.

7. Satelliettelefoon: om nu en dan eens te kunnen telefoneren met mijn familie.

8. Waterdichte rubberlaarzen: niet alleen water- maar ook sneeuwdicht!

9. een foto van mijn zoon, om in mijn tentje omhoog te hangen zodat ik hem toch elke dag zie.

10. Handspiegeltje van mijn vriendin: erg handig om bijvoorbeeld mijn haar netjes te kammen én tegelijk een mooi aandenken aan het thuisfront!

Wat nam ik niet mee?

1. Katoenen onderhemdje: katoen wordt veel te snel nat en wat nat is, bevriest hier meteen!

2. Zaklamp met batterijen: niet-herlaadbare batterijen zijn milieu-onvriendelijk, maar er is ook nog een andere reden (zie bij 3.)

3. Zaklamp die je kan opladen door aan een zwengel te draaien: die zijn wel milieuvriendelijk, maar omdat de zon hier van november tot februari niet onder gaat, hebben we helemaal geen zaklampen nodig!

4. Familiepak chips (paprika), en ook geen andere smaken. Een zak chips bestaat voor het grootste gedeelte uit lucht en neemt dus veel te veel plaats in bij het vervoer!

5. Elektrische tandenborstel: een gewone tandenborstel is hier veel handiger.

6. Teenslippers: brrrrr, ik mag er niet aan denken. Veel te koud aan de voeten!

7. Boekdeel 3 van de cursus “Hoe voorspel ik een orkaan”: orkanen kunnen hier helemaal niet voorkomen, want daar heb je erg warm zeewater voor nodig. Aangezien we maar 1 boek kunnen meenemen,  kies ik dan liever voor een (ont)spannende roman!

8. Warme leren laarzen met een dikke bontvoering: leren laarzen zijn niet water- en sneeuwdicht en dus geen goed idee op de Zuidpool.

9. Flessen mineraal water: zuiver drinkwater hebben we hier genoeg als we de sneeuw smelten. Mineraal water overvliegen is dus overbodig en zou veel te veel geld kosten!

10. GSM: op Antarctica staan geen GSM-masten. Om te kunnen telefoneren, heb je een satellietverbinding nodig.

Zo, ik hoop dat jullie weer wat bijgeleerd hebben! Voor elk voorwerp dat ik meehad en dat jullie goed hadden geraden, kregen jullie 1 punt. Voor elk voorwerp waarvan jullie ten onrechte dachten dat ik het mee had, heb ik weer een half puntje afgetrokken. Klas 4B van VBS Lebbeke haalde op die manier als enige tien op tien. Proficiat!

Deze keer hebben we een totaal andere vraag: een zoekpuzzel. Hieronder zien jullie twee keer dezelfde foto (klik er op om ze te vergroten) van een Twin Otter expeditievliegtuig dat zich klaar maakt om te vetrekken met wetenschappers aan boord. Twee keer dezelfde foto? Niet echt. Als jullie goed kijken, zien jullie tien kleine verschillen. Kunnen jullie ze alle 10 vinden? Veel plezier! Bezorg jullie antwoorden ten laatste op vrijdag 4 februari, via het welbekende e-mail adres.

Tot slot nog de tussenstand:

21 januari 2011

Hier ben ik terug, nog niet volledig genezen maar ik voel me toch al stukken beter dan een week geleden. Het is hier stukken moeilijker om te herstellen van een griep of een verkoudheid dan thuis. Thuis kruip je een paar dagen in je bed, is het lekker warm en word je in de watten gelegd door je mama. Hier lig je in je koude tent, als je uit je slaapzak komt om naar het toilet te gaan of iets te eten, ril je onmiddellijk van de kou en zweet je van de inspanning. Niet de ideale omstandigheden om te genezen. Maar geleidelijk aan worden mijn voeten warmer en worden de rillingen minder.

Deze week werd het werk hier op Antarctica sterk bepaald door externe factoren. Eerst en vooral was er de staking in Punta Arenas. De volledige stad was afgezet door stakingspiketten, waardoor het onmogelijk was om onze mensen naar de luchthaven te brengen om dan verder door te vliegen naar ons kamp in Antarctica. Ook de vrachtwagens om de winkels te voorzien van koopwaar konden de stad niet bereiken, waardoor de winkels geleidelijk leeg kwamen te staan. Dus we kregen niet alleen geen nieuwe klanten meer binnen, maar ook geen vers voedsel meer. En toen de staking over was en men klaar was om naar Antarctica te vliegen, was het vliegtuig stuk. Met als gevolg een nieuwe vertaging van vijf dagen. Vandaag is het dag elf, hopelijk kan het vliegtuig nu wel overvliegen, zodat we de voedselvoorraden opnieuw kunnen aanvullen. Duimen maar!

23 januari 2011

Goed nieuws! Het vliegtuig is geland, de voedselvoorraden zijn terug aangevuld en zestig mensen zijn vertrokken naar Punta Arenas. Zalig! Verse sinaasappelen, druiven, tomaten en sla, jullie kunnen je niet voorstellen hoe goed het is om een verse sinaasappel te ruiken en te eten, verse groenten en aardappelen. Je beseft pas hoe lekker dat allemaal is als je weken aan een stuk geleefd hebt op brood, pasta, rijst en conserven. Je voelt je natuurlijke weerstand zo wegslinken en de kans dat je een griep of verkoudheid oploopt wordt met de dag groter. Daarover kan ik meespreken. Hier besef je pas goed in welke luxe we thuis leven: op veel plaatsen in de wereld is het niet vanzelfsprekend dat je om de hoek een winkel hebt waar je verse groenten en fruit kunt kopen.

Het is nu misschien het juiste moment om eens terug te kijken naar  het verleden en vooruit te blikken naar
de toekomst. Het is dit jaar, 2011, exact 100 jaar geleden dat de eerste man op de Zuidpool stond. Op 14 december 1911, stond de Noor Amundsen op het zuidelijkste punt van onze aardbol. Dit was het resutlaat van jaren gedreven voorbereiding, ontbering en vastberadenheid. Maar het was wel spannend, want op hetzelfde moment was er ook een Britse expeditie onder leiding van Robert Scott, die hetzelfde doel als Amundsen voor ogen had. Toen hij op 17 januari de pool bereikte, was zijn ontgoocheling onbeschrijfelijk toen hij daar de Noorse vlag zag wapperen. Op de terugweg kwam Robert Scott en zijn team om van koude en ontbering. Zo, volgende winter worden deze gedenkwaardige prestaties met veel respect herdacht. Er zullen heel wat Noorse teams hetzelfde traject als Amundsen skiën en proberen om op 14 december op de pool te staan. Langs de andere kant zal ook Scott herdacht worden.
 
Met veel koude groeten van

Marco ’eet-appelsienen-op-de’ Zuidpolo

15 Januari 2011

Ha die Zuidpolers,
Vorige week is er een team van ijsdeskundigen uit Chili naar ons kamp hier in Antarctica gevlogen. Het doel van hun onderzoek is de snelheid te meten van de Union Glacier. Union Glacier is een van de grootste gletsjers van de Ellsworth Mountains en zorgt ervoor dat het ijs dat zich hogerop in het binnenland bevindt, langzaam kan wegstromen naar de zee. Stromen is een groot woord natuurlijk, men schat dat de snelheid waarmee het ijs zich verplaatst ongeveer 10 meter per jaar is. Binnenkort, dat is binnen een paar jaar, weten we de precieze cijfers.

Dat is natuurlijk allemaal super interessant, maar er zit ook een angeltje aan het bezoek van die Chilenen. Een van hen had bij aankomst de griep en sindsdien zijn er iedere dag meer mensen die deze ziekte overgenomen hebben. Gisteren was het mijn beurt om te hoesten en te kuchen, vandaag is er daar dan ook nog eens koorts bijgekomen, dus jullie kunnen zich voorstellen hoe ik me voel. Neem me niet kwalijk dat dit briefje eerder kort zal zijn. Enkele pillen en een warmwaterkruik en straks terug mijn slaapzak in, zodat ik zo vlug mogelijk terug de oude ben.

Vooraleer ik me onderdompel in een genezende slaap, wil ik jullie deze interessante gebeurtenis nog vertellen. Christian Eide, onze supersnel skiënde Noor, heeft eergisteren de pool bereikt. Hij tikte aan na precies 24 dagen 1 uur en 13 minuten skiën. Het vorige record stond op 33 dagen!!! Deze superman komt vanavond terug naar ons basiskamp om zijn prestatie samen met ons te vieren. Hopelijk voel ik me dan al veel beter, zodat ik ook kan meeklinken op deze prachtige prestatie.

Volgende week stuur ik een langere brief, met onder andere het verloop van de staking in Punta Arenas.

Marco ‘voelt-zich-niet-zo-lekker-op-de’  Zuidpolo

Dag vrienden van Marco Zuidpolo,

We hebben alle antwoorden van de tweede vragenronde verbeterd. Dit was de juiste volgorde van mijn dagindeling:

C - K - D - J - L - G - A - I - E - B - F - H

Geen enkele klas had alles juist en dat is ook normaal, want voor een aantal activiteiten moest je echt wel gokken. Waar we bij de verbetering wel extra op gelet hebben, is de juiste volgorde van D,  J,  L en A. Wie die in de correcte volgorde heeft gezet, kreeg meteen al 5 punten. Dat gaat immers over de opmaak van het weerbericht en daar zit een heel erg logische volgorde in. Om aan mijn weerbericht te kunnen beginnen, moet ik eerst weten welk weer het al is. Daarom doe ik eerst de waarnemingen (D). Daarna bekijk in de satellietfoto’s en de weerkaarten (J). Op basis van de waarnemingen en de weerkaarten, maak ik een weersverwachting (L). Pas daarna kan ik de piloten vertellen of ze kunnen landen of opstijgen (A).
Mijn tanden poetsen (K) doe ik ’s ochtends vroeg bij het opstaan. Maar ijs en sneeuw smelten om mijn tanden te poetsen (F) doe ik ’s avonds voor ik ga slapen, want dat zou ’s ochtends veel te veel tijd in beslag nemen. Terwijl de sneeuw smelt op het gasvuurtje, kan ik nog wat lezen in mijn boek. Het smeltwater doe ik daarna in mijn thermosfles en die fles gaat mee in de slaapzak. Zo heb ik ’s morgens vloeibaar water om te poetsen!

Hier volgt de derde vraag. Hieronder vind je een lijstje met 20 voorwerpen. Kunnen jullie mij zeggen welke voorwerpen ik heb meegenomen naar ons basiskamp op Antarctica en welke ik niet mee heb? Denk goed na, want voor alles is er een logische verklaring (die verklaring geven mag, maar hoeft niet).

- flessen mineraal water
- GSM
- familiepak chips (paprika)
- thermisch ondergoed
- boekdeel 3 van de cursus “Hoe voorspel ik een orkaan?”
- zonnecreme
- satelliettelefoon
- tandpasta
- katoenen onderhemdje
- gasvuurtje
- zaklamp met batterijen
- waterdichte rubberlaarzen
- elektrische tandenborstel
- boekdeel 3 van de Harry Potter-reeks
- teenslippers
- een foto van mijn zoon
- een handspiegeltje van mijn vriendin
- loopschoenen
- lederen laarzen met een warme bontvoering
- een zaklamp die je kan opladen door aan een zwengeltje te draaien

Stuur jullie antwoorden door naar het bekende e-mail adres marcozuidpolo@hotmail.com, ten laatste op dinsdag 18 januari. Vermeld zoals altijd de klas, de school en de naam van de juf of meester.

Veel succes!

Marco Zuidpolo
De tussenstand:

8 Januari 2011
 
Ha Zuidpolisten!

Blij om jullie allemaal terug te zien na een hopelijk deugddoende kerstvakantie. Via enkele brieven die ik van familie en vrienden hier ontving, leerde ik dat het ook bij jullie best koud is geweest met af en toe zelfs (heel) wat sneeuw.
Zoals jullie ondertussen wel weten is het hier zomer, maar desondanks is het hier toch ferm koud. Vandaag is het zelfs opnieuw gaan sneeuwen en de thermometer wees min veertien graden aan deze morgen. Maar na bijna twee maanden ben ik die temperaturen toch al een beetje gewoon. Bijvoorbeeld gisternamiddag. Het was zonnig, maar ongeveer min tien graden. Ik ben een toertje van ongeveer twee uren gaan lopen in korte broek. Mijn benen waren blij om de zon eens te zien!

Ik heb jullie al verteld over de Engelsman Chris Foot. Wel, sinds eergisteren is hij terug van de pool. Na 41 dagen skiën over ongeveer 1100 km bereikte hij de geografische zuidpool. Gedurende deze tijd had hij niet 1 levend wezen gezien, 41 dagen van complete eenzaamheid. Dagen gevuld met skiën, eten en slapen. Je kan je dan ook wel voorstellen dat hij blij was toen hij opnieuw mensen zag. Ik heb daarnet nog met hem gepraat, hij is nog steeds extreem vermoeid en erg vermagerd, maar hij heeft er blijkbaar nog niet genoeg van. Volgend jaar komt hij terug, dan zal hij opnieuw naar de zuidpool skiën maar hij zal dan nog eens terug skiën naar zijn vertrekpunt. Dat betekent dan 70 tot 80 dagen onderweg.  Amai, niet normaal!
Vorige week zijn er hier ook een paar geologen aangekomen. Ze zoeken naar meteorieten. Meteorieten zijn gesteenten die door de ruimte reizen en afkomstig zijn van andere planeten. Geregeld komen er meteorieten in onze atmosfeer terecht. ’s Nachts kunnen we ze zien als vallende sterren. Door de grote snelheid van deze stenen en de wrijving met de lucht branden ze op. Soms vallen enkele restanten op het aardoppervlak. Deze gesteenten zijn dan ook van onschatbare waarde voor geologen omdat ze mineralen bevatten die we niet op de aarde terugvinden. Hier op Antarctica zijn er bepaalde plaatsen waar het, in tegenstelling tot overal elders in de wereld, vrij gemakkelijk is om meteorieten te vinden: in de dikke sneeuw- en ijslaag vallen ze beter op dan elders op Aarde. Ik wens Chris Fogwill veel succes!

Om af te sluiten wil ik jullie nog vertellen over Christian Eide. Deze supersterke Noor wil in een wereldrecordtijd naar de Zuidpool skiën. Momenteel is de snelste tijd 37 dagen, maar hij wil het doen in minder dan dertig dagen! Als hem dat lukt, mogen we wel spreken van een bovenmenselijke prestatie. Hij heeft momenteel al 20 dagen geskied en is nu op 87 graden 30 minuten zuiderbreedte. Dit betekent dat hij nog 2 graden en 30 minuten voor de boeg heeft. Wat overeenkomt met ongeveer 270 kilometer! Good luck Mr Eide!
 
Hoe al deze avonturen aflopen, kunnen jullie lezen in een van mijn volgende brieven.
 
Ik wens iedereen een plezant nieuw jaar met veel leuke momenten op school!
 
Marco’ voorspelt-het-weer-op-de’ Zuidpolo.

17 december 2010
 
De derde week op het Antarctische ijs is al een goed eind gevorderd. Het leven in het kamp heeft geleidelijk zijn drukke routine gevonden. Iedereen heeft zijn, of haar, eigen taak: de mecaniciens herstellen de voertuigen, de koks maken het eten klaar, de gidsen tonen de weg en de weerman voorspelt het weer. In totaal zijn er een veertigtal mensen die er voor zorgen dat de mensen die naar hier komen, hun expeditie zo goed mogelijk kunnen volbrengen.
Mijn wekker is de eerste die hier ’s morgens in het kamp afloopt. Tegen zes uur ben ik aan het weerstation om de waarnemingen te verrichten en daarna zit ik in mijn weerhoekje de satellietfoto’s, weerkaarten en waarnemingen te bestuderen. Rond 7.45 uur is mijn weerbericht klaar. Om acht uur staat het ontbijt klaar. Onze kok Ronnie, die je nog wel kent van zijn stuntwerk met de kite, heeft tegen dan spek, eieren en pannenkoeken klaargemaakt. Als je goed tegen de kou wil kunnen, dan is een stevig ontbijt noodzakelijk. In deze koude omstandigheden heeft ons lichaam meer brandstof nodig om lijf en leden warm te houden.
Na het ontbijt is er iedere morgen een vergadering waarin de dagelijkse taken verdeeld worden. Vanaf 9 uur wordt mijn ‘weather corner’ (dat is Engels voor ‘Weerhoekje’) het meest bezochte plaatsje van het hele kamp. Eerst en vooral zijn er de piloten die hun passagiers naar de verste uithoeken van Antarctica willen vliegen. Ze willen er van overtuigd worden dat ze onder goede weersomstandigheden kunnen vliegen en landen. En ook weer kunnen terugkeren, natuurlijk. De piloten die in Antarctica vliegen, zijn meestal heel ervaren en vliegen hun tweemotorige vliegtuigen zonderen haperen over het witte continent.
Dit jaar is er een Engelsman, Chris Foot, die helemaal alleen naar de Zuidpool skiet. Op 25 november is hij gestart aan Hercules Inlet, een plaats waar de oceaan het continent raakt. Maar dat kun je niet zien, omdat alles overdekt is met een dikke laag ijs. De afstand van Hercules Inlet tot de zuidpool is ongeveer 1150 kilometer. Het is een harde trip, want voor het grootste gedeelte van het traject staat er een sterke tegenwind, terwijl de temperaturen dalen van min 10 graden aan de kust tot min 30 aan de Zuidpool. Hij gaat helemaal alleen en zeult zijn hele hebben en houden achter zich aan in een slee. Bij aanvang woog die slede ongeveer 100 kilogram, maar naarmate hij vordert wordt dat gewicht steeds lichter. Maar denken jullie dat onze Chris eens hij de pool zal bereiken zal stoppen met skiën? Nee, vergeet dat maar: hij zal nog eens terugskiën naar Hercules Inlet ook. Als alles goed gaat, zal hij dan 2250km afgelegd hebben, verdeeld over 80 dagen. Momenteel is hij ongeveer halfweg naar de Zuidpool. Ik hou jullie op de hoogte van de avonturen van deze dappere Engelsman.

Gisteren heb ik hier een marathonrace gelopen. 42 kilometer door de witte woestijn bij temperaturen van om en bij de 15 graden onder nul. Het was een uitzonderlijk spannende wedstrijd, met maar liefst 37 deelnemers, afkomstig uit de meest verscheidene landen. Marco Zuidpolo was de enige Belg die deelnam aan de koudste loopwedstrijd ter wereld. Tot kilometer 37 liep ik aan de leiding. Op dat moment werd ik geveld door een verschrikkelijk kuitkramp, waardoor ik 10 minuten moest stoppen om terug beweging in mijn benen te krijgen. Ondertussen was een Braziliaanse loper me voorbijgestoken, maar ik ben toch nog tweede geëindigd op drie minuten van de winnaar. Maar ik ben superblij dat ik deze unieke wedstrijd heb kunnen meemaken.
 
Tot ziens mijn beste Antarctikezen. Waarschijnlijk is het voor jullie kerstvakantie en kunnen jullie genieten van een welverdiende rust. Maak er een leuk kerstfeest van en tot volgend jaar!
 
Marco ‘wint-bijna-de-marathon-op-de’ Zuidpolo!