Dagboek deel 7: naar Mount Vinson!
Posted in History | By Marc |
(foto: de Twin Otter brengt mij naar het basiskamp van Mount Vinson)
Hey hoo Antarctikanoo’s,
Ik hoop dat jullie allemaal veel sneeuwplezier en winterpret hebben beleefd. Ja, ik heb gehoord dat het deze winter in België behoorlijk koud is geweest, net als in de rest van Europa. Hier in Patriot Hills blijven we van een vrij zachte zomer genieten. De temperaturen schommelen tussen -12 en -4 graden. Op dit eigenste moment (23:30 uur Belgische Tijd) is het hier -5,2 graden, met een volledig blauwe hemel. Dus het zou me niet verwonderen als het bij jullie nu iets kouder is dan hier op Antarctica.
Als ik de som maak, is het vandaag dag 58 op het ijs. En 31 januari vliegen we terug naar Punta Arenas, dus dat betekent nog exact 22 dagen te gaan. Ja, beste vrienden het einde van deze expeditie is in zicht. Het leven in deze extreme omstandigheden vergt veel inspanning van zowel lichaam als geest. De koude, het permanente zonlicht, het gebrek aan slaap, het slapen op een dun matrasje… Al deze factoren samen zorgen ervoor dat je iedere dag een beetje vermoeider wordt. Dat zorgt ervoor dat je ook wat prikkelbaarder bent. Hier en daar is er een pijntje in de schouder of rug dat je het leven moeilijk maakt. Zo gebeurt het soms dat je je gaat ergeren aan anders kleine, onbeduidende dingetjes. En het valt op dat er al eens ruzie is, of dat er mensen rondlopen met een donderwolkgezicht. Daarom dat een compliment of een vriendelijk woord zo nu en dan soms wonderen kan doen.
Gisteren heb ik een bezoek gebracht aan het basiskamp van Mount Vinson. Een basiskamp is de plaats vanwaar de alpinisten vertrekken om naar de top van de berg te klimmen. Dit is meestal een goed beschermde plaats, waar iedereen zonder al te veel problemen zijn tentje kan opslaan. We hebben een aantal gidsen ter plaatste die de klimmers met raad en daad bijstaan. Ook het weer is een belangrijk aspect in het beklimmen van een berg. Een windvlaag kan je in een ogenblik van de wand slaan, of een sneeuwstorm belemmert zodanig het zicht dat iedere stap gevaarlijk wordt. Daarom vinden de klimmers het steeds interessant om een uiteenzetting te krijgen over de gevaren van de weersfenomenen op de berg en hoe ze de eerste tekenen van naderend onheil kunnen herkennen. Zo kunnen, bijvoorbeeld, bepaalde wolkenstructuren de voorbode zijn van een storm.
Dus gisteren ben ik overgevlogen naar het basiskamp. Het is vanuit Patriot Hills ongeveer een uurtje vliegen, waarbij de meest adembenemende landschappen langs het raampje van onze Twin Otter voorbij schuiven. Bergtoppen, gletsjers en gletsjerkloven, alles is zo onwaarschijnlijk mooi dat je dit natuurwonder alleen stil en met open mond kunt gade slaan. Dit was echt een super coole ervaring!
Vandaag is ook onze laatste Zuidpoolexpeditie vertrokken. De deelnemers worden overgevlogen naar 89 graden zuiderbreedte en skiën de laatste breedtegraad naar de pool. De pool zelf is gelegen op 90 graden zuiderbreedte. Zo ligt iedere plaats op Aarde op een bepaalde breedteligging. Jullie weten allemaal dat de evenaar de Aarde in twee helften verdeelt: het Noordelijk (de bovenkant) en het Zuidelijk halfrond (de onderkant). Alle plaatsen in het zuidelijk halfrond hebben een bepaalde zuiderbreedte, terwijl alle plaatsen op het noordelijk halfrond een bepaalde noorderbreedte hebben. Zo ligt België bijvoorbeeld op ongeveer 50 graden noorderbreedte. Als jullie er de wereldbol er bij nemen, wordt alles veel duidelijker.
Wel, de mannen van deze expeditie moeten van 89 graden zuiderbreedte naar 90 graden zuiderbreedte in totaal een afstand van 60 mijl overbruggen, wat overeenkomt met ongeveer 108 kilometer. Ze hopen dit te doen in minder dan zeven dagen.
OK, tijd om mijn tanden te poetsen, teennagels te knippen en in mijn slaapzak te duiken, want morgen staat er een vlucht naar de andere kant van Antarctica op het programma. En dat vergt veel voorbereiding en een frisse kop. Slaapwel!
Marco Zuidpolo